logotype

 Augustus 2017

Kom De Jipkesbelt beleven!

‘Genieten, genieten en nog eens genieten. Daar staat tuinencomplex De Jipkesbelt eigenlijk alleen maar voor’, vertelt Yilmaz Tamer, voorzitter van Tuinvereniging De Jipkesbelt. En in de afgelopen jaren heeft de vereniging onder zijn leiding haar stinkende best gedaan om dat ultieme genieten flink aan de man te brengen, voor een ieder die dat wil.

Vakantie
Ontspannen zit Tamer op deze rustige zomeravond bij de blokhut, die centraal op het complex staat en waar het tijdens de open dagen op een gonzende bijenkorf lijkt. Maar vanavond is het stil op de tuin, er is maar één tuinder aan het werk op het complex, dat bijna 100 tuinen telt. ‘Vakantie, dan is het hier stil. Iedereen is weg. Maar over een week, dan bruist het hier weer. Op zaterdag 26 augustus is er weer een open tuindag, dan komen hier zeker weer 150 tot 200 mensen groenten en fruit kopen en gezelligheid zoeken. De tuinders verkopen dan voor een schappelijke prijs de spullen die ze over hebben. En tegenwoordig willen veel mensen écht biologisch geteelde groeten en die kun je hier volop krijgen’, vertelt Tamer. Een waterig avondzonnetje zakt net onder de rand van de parasol en zet de tuinen achter hem in een zacht gouden gloed.

Moderniseren
‘In de loop der jaren heeft het tuinencomplex De Jipkesbelt een ware metamorfose ondergaan. Het complex is veranderd van een verwaarloosde- en deels verlaten tuinencomplex, met her en der een weide met paarden en kippen, in een volmaakt in de natuur passend stuk groen in de Groene Mal’, aldus Tamer. ‘Moderniseren, biologisch, duurzaam, maatschappelijke betrokkenheid zijn eigenlijk wel de woorden die in ons nieuwe beleid centraal staan. Moderniseren op het gebied van beleid, verantwoord groenten, fruit en kruiden kweken en ons richten op de maatschappij. Dat vinden we belangrijk’, vertelt hij. ‘ Maar ook het noaberschap, onze relatie met de omwonenden en de Bijenvereniging Nijverdal Hellendoorn speelt een belangrijke rol. De bijenvereniging zit bij ons op het complex en waar we kunnen samenwerken, doen we dat. Onze bloempjes kunnen nu eenmaal niet zonder hun bijtjes’. Een ondeugend lachje.

Maatschappelijk betrokken
De Jipkesbelt biedt ook al jaren onderdak aan de voedselbank. ‘Het is belangrijk om je verantwoording te nemen. De voedselbank hoeft niet te betalen voor het stuk grond, zo kunnen mensen die het niet zo breed hebben ook genieten van verse groentes en fruit en een beetje gezonder leven’. Maar die maatschappelijke betrokkenheid gaat volgens Tamer nog verder: ‘Ook nieuwe Nijverdallers, die hun eigen land hebben moeten ontvluchten, vinden hier weer een stukje geluk. De zorgen die ze hebben, kunnen ze hier in de grond stoppen en even vergeten. Want daar is De Jipkesbelt goed in, rust geven in je hoofd als je aan het werk bent in je tuin’.

Lange wachtlijst
De zon zakt inmiddels traag achter de bomen en ook de temperatuur daalt. De kleur van het zonlicht vertelt ons onomwonden dat de zomer op haar eind begint te lopen. Een late bij scharrelt nog op de bloemen naast de blokhut.
‘Steeds meer mensen weten de weg naar De Jipkesbelt te vinden, de bezoekersaantallen tijdens de open dagen groeien gestaag. En ook onze wachtlijst voor een tuin groeit mee, er staan op dit moment 22 gegadigden op de lijst, mensen die allemaal wachten op een tuin, jong en oud. Moestuinen zijn nu eenmaal ‘hot’, het gedoe in de voedselindustrie zorgt ervoor dat mensen hun eigen eten willen verbouwen. Men wil niet meer met rotzooi volgestopt worden en er ook nog eens voor moeten betalen’. Een cynische trek rond zijn mond. Dan staat hij op en loopt naar het hek, maar draait zich nog even om. ‘Afijn, ik kan heel veel vertellen maar De Jipkesbelt beleven is veel beter. En dat kan op zaterdag 26 augustus van 10.00 tot 13.00 uur. Laat iedereen gerust een kijkje komen nemen, de koffie met gebak staat klaar’, zegt hij uitnodigend.

 

______________________________________________________________________________________________________________________________________________


Augustus 2017

Bewuster leven op de paradijselijke Jipkesbelt

Sinds haar man Leo enkele jaren geleden een hartaanval kreeg, is Jeanette Jansen, tuinder op de Jipkesbelt, bewuster gaan leven. ‘Ik neem meer tijd voor dingen die ik leuk vind en ik ben minder gaan werken. Voor mij was dat een soort ‘wake-up call’. Haar tuin op de Jipkesbelt hoort voor haar dan ook bij het bewuster met het leven omgaan en ze is dan ook met de regelmaat van de klok op de tuin te vinden. ‘Ik gebruik ook geen onkruidbestrijdingsmiddelen, daar houd ik niet van. Ik houd het liever biologisch. En als iets mislukt door een ziekte of schimmel, jammer dan. Dat hoort er ook bij. Dan begin je gewoon weer opnieuw’.
Want geduld moet je wel hebben voor een moestuin, vindt Jeanette, en dat heeft ze dan ook wel. ‘Het is geen haastwerk, je moet er de tijd voor nemen en dan kom je ook tot rust. Dat is heerlijk. Het is hier echt een paradijs’, vertelt ze. In de verte rommelt het, de blauwe lucht maakt plaats voor dikke donkere wolken.
‘Het klinkt misschien volstrekt onzinnig, maar op mijn knieën onkruid trekken, dat doe ik het liefst als ik in mijn moestuin op de Jipkesbelt ben. Een matje onder de knieën en dan met zo’n klein krabbertje. Gaat prima’, vertelt Jeanette en ze lacht bijna verontschuldigend. Sinds vier jaar is ze de trotse huurder van een klein stukje moestuin, helemaal achter op De Jipkesbelt en ze geniet van wat het seizoen haar brengt. ‘Ik ben niet zo’n type die de hele dag in die tuin loopt te wroeten om er in de winter ook nog van te kunnen eten. Zo’n grote vriezer heb ik niet eens, al heb ik er wel eens over gedacht’, gaat ze nuchter verder en zet haar fiets tegen het hek van de tuin. De donkere wolken hangen nu boven ons, maar het blijft droog.
‘In de winter ga ik gewoon weer naar de supermarkt voor mijn groenten en fruit en daarbij, ik heb ook nog andere hobby’s dan tuinieren’, vertelt ze gedecideerd verder en gaat er op de bagagedrager van haar fiets eens lekker voor zitten.
‘Sla, dat is wat ik het liefst eet uit de tuin, heerlijk gewoon. Toen ik hier het eerste jaar zat, heb ik een hele rij gezaaid, zo van huppakee. Toen kwam de sla me na een paar weken zowat de neus uit, nu weet ik dat ik met wat minder kropjes de zomer doorkom’, lacht ze. ‘Zo leer je steeds meer op de Jipkesbelt’. Het groen van de bomen, die de Jipkesbelt omarmen, versmelt langzaam met het donkergrijs van de regenwolken. Een dikke druppel, nog een, dan toch weer droog. De donkere wolken pakken steeds dichter samen boven de tuinen en de vogels vallen stil. Een klein zwaluwtje landt vlak voor onze voeten, maar zodra Jeanette weer begint te vertellen, gaat hij er snel vandoor. ‘Toch wil ik me wel gaan toeleggen op het inmaken van fruit en groeten, want weggooien kan niet de bedoeling zijn. Ik speur het internet nu af om te zien hoe ik dat op een goede manier kan aanpakken. Ik heb al een lekker recept om bietjes te fermenteren, met knoflook, peperkorrels en laurier. Lijkt me wel wat’. Opnieuw vallen er een paar druppels, de bui lijkt te wachten tot we ons gesprek af hebben.
‘Aardbeien, dat is ook heerlijk om uit je eigen tuin te eten. Maar dat gehannes met die netten eroverheen, dat is altijd zo’n gedoe. Je blijft erin hangen, er zitten vervelende haakjes aan, je struikelt erover. Lastig, maar de aardbeien zijn heerlijk. En je moet er toch wat voor over hebben’, grinnikt ze. Nu echte dikke druppels, het is nu bijna donker op de Jipkesbelt, spookachtig bijna. Witte bloemen in de tuin aan de overkant steken fel af tegen de donkere lucht en Jeanette springt op haar fiets. ‘Ik ga proberen droog thuis te komen, tot ziens’, roept ze en fietst weg over de Jipkesbelt. Net als ze de bocht om slaat, gaan de hemelsluizen open en de zoveelste bui van vandaag ruist over het tuinencomplex. Tijd om naar huis te gaan.

Wie zelf wil komen genieten van de Jipkesbelt is op zaterdag 5 augustus van harte welkom op de derde open dag van dit seizoen. Van 10.00 tot 13.00 uur is er weer verkoop van groenten en fruit en andere producten die van de tuinen komen. Bij de blokhut is er koffie en thee met taart voor een schappelijke prijs. Iedereen is van harte welkom.

Foto en verhaal door Barbara F. Plaggenmarsch - Reijnders

______________________________________________________________________________________________________________________________________________ 

 

juli 2017

 

‘Ik weet niet wat hier in de grond zit, maar de Jipkesbelt is fantastisch’
(Door Barbara F. Plaggenmarsch)

NIJVERDAL – Bijna iedere zomerse avond hoor je hem al... van ver aankomen. Zijn zangerige Zuid Hollandse accent verraad hem al op afstand, wanneer Arie Hazendonk jolig over tuinencomplex De Jipkesbelt aan komt fietsen. Meestal redt hij het niet in één keer naar zijn tuin. Joelend begroet hij iedereen die op het tuinencomplex aanwezig is en meestal springt hij halverwege al van de fiets om een praatje te maken met een collega tuinder. Zijn uiterlijk, zijn manier van praten en de jongensachtige manier waarop hij over de Jipkesbelt fietst, verraden dat er een kwajongen in hem schuilt, maar dan wel een met een serieuze ondertoon en een dijk van een tuin. Strak op een rij staan de bonenstokken, daarachter een veldje met pompoenen en aan de rechterkant van het pad rijen bietjes, sla en aardbeien.
‘Ik zit hier nu een jaar op de tuin en ik wil hier niet meer weg’, roept hij, terwijl hij een bosje kroten uit de grond trekt. Hij kijkt op en zwaait ze in het rond. ‘Ik weet niet wat er in die grond hier zit, maar alles komt op en groeit als een gek. Moet je kijken, ik heb vorige week boerenkool gezaaid, alles is opgekomen, maar dan ook echt alles. Waar ik vandaan kom, uit Lexmond, daar moest je de groente zowat de klei uittrekken. Het is hier echt fantastisch’, roept hij uit.
Jarenlang reed Arie als chauffeur door Nederland, maar dat was hij op een goed moment spuugzat. ‘Ik kon toen een baan krijgen in Rijssen, bij een bedrijf dat in pallets doet, toen was de keuze gauw gemaakt. Eigenlijk heb ik altijd al uit dat drukke westen weg gewild en vorig jaar heb ik de knoop doorgehakt. Samen met mijn vrouw Adrie en de kinderen zijn we oostwaarts getrokken en in Nijverdal geland’, vertelt hij. Ondertussen lopen we tussen de metershoge bonenstaken door, de bonen al hoog in top. ‘Hier, moet je kijken, die kleine boontjes, zo fijn. Over twee weken zijn ze te plukken en dan eten we ze. Heerlijk toch?’
Van huis uit kreeg hij het tuinieren met de paplepel ingegoten. ‘We woonden op een klein dorpie, daar tuinierden we allemaal. Toen ik hier dan ook vorig jaar op de Jipkesbelt kwam, ging mijn hart open. Wat een mooi tuinencomplex. En die grond hè, ik weet echt niet wat erin zit, maar alles groeit als een gek!’ Hij wrijft in zijn handen alsof hij niet wachten kan op de resultaten van zijn harde werken.
Op de Jipkesbelt kennen ze hem al, een goedgemutste tuinder, die het klappen van de zweep kent, ook al keken sommige tuinders wel een beetje vreemd tegen ‘die westerling’ aan. Of hij wel wist hoe hij een moestuin moest aanleggen en onderhouden, wist één van hen te vragen.
‘Ach ja, daar moet je je helemaal niet druk over maken, dat moet gewoon even wennen, toch?’, merkt hij laconiek op en kijkt me vragend aan. ‘Maar toen hij me aan het werk zag, was het ijs zo gebroken en wist hij wat voor vlees hij in de kuip had’, lacht Arie gemoedelijk. De Jipkesbelt heeft hij in zijn hart gesloten, de vereniging van tuinders evenzo. ‘Ik heb nooit geweten dat het hebben van een moestuin bij een vereniging zo leuk kon zijn, wij hadden de tuin in Lexmond gewoon bij het huis. Ik zit hier in een straatje op de Jipkesbelt met leuke mensen en we ouwehoeren wat af. Heerlijk, ik kan er geen genoeg van krijgen’. Dan stapt hij weer op zijn fiets, zwaait nog even en taait dan af. De temperatuur is inmiddels flink onderuit gegaan en het begint al donker te worden. ‘Ajuus’, roept hij naar een tuinder die nog aan het werk is. Ze zwaaien even naar elkaar. Morgen weer een dag op de Jipkesbelt.

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________

juni 2017

    

Eerste open tuindag Jipkesbelt in teken van pompoenwedstrijd!

‘Ik zou zweren dat er al een pompoentje aanzat, maar die zie ik niet meer’, zegt tuinder Martin va...n Weezep en hij tilt het plastic zeil van een pompoenplant op tuincomplex De Jipkesbelt. Hij heeft een stellage getimmerd met het zeil erover om zijn wedstrijdpompoen in zo optimale omstandigheden te laten gedijen. Zo’n 30 tuinders op de Jipkesbelt doen dit jaar mee aan de wedstrijd en al vroeg in het seizoen heeft Van Weezep ervoor gezorgd dat de deelnemers allemaal een even grote pompoenstek kregen.

Wie heeft de grootste!
Op handen en voeten kruipt Martin onder de stellage en tilt voorzichtig de bladeren van de pompoen op. Het minuscule vruchtje blijkt inderdaad te zijn verdwenen. ‘Een muis of rat’, gebaart hij. Martin komt achteruit gekropen weer onder het zeil vandaan terwijl hij vertelt: ‘Zo’n pompoen moet je op een lekkere berg mest laten groeien, dan wordt ie het grootst. Want het gaat er natuurlijk om wie de grootste heeft! Niet de mooiste of beste kwaliteit. Nee, het gaat echt om de grootste’, weet hij stellig te vertellen. De deelnemers aan de wedstrijd hebben ondertussen de meest ingenieuze stellages verzonnen om de pompoenen zo groot mogelijk te laten worden. Eén pompoen groeit onder een kunststof dakje, bij een ander ligt hij op een hoop paardenpoep en nog weer een ander vertroetelt hem in een kas. ‘Dat is leuk hoor, zo’n wedstrijd. ‘Iedereen heeft zijn eigen tactiek, en iedereen is natuurlijk overtuigd dat hij of zij de wedstrijd gaat winnen. De één verzint nog gekkere dingen dan een ander, maar sommigen doen juist weer heel geheimzinnig en houden hun tactiek geheim’, wijst Van Weezep naar een klein tentje op een van de tuinen, waar vermoedelijk de pompoen onder verstopt zit. ‘Op 16 september worden de pompoenen gewogen en wordt de winnaar bekend gemaakt. We moeten alleen nog verzinnen wat de winnaar krijgt, maar dat komt wel goed’, vertelt hij verder terwijl hij over de Jipkesbelt draaft.

 ____________________________________________________________________________________________________________________________________________

Suiker voor de bijen

(Door Barbara F. Plaggenmarsch - Reijnders)

NIJVERDAL – Wie leden van de bijenvereniging uit de supermarkt ziet komen met de armen vol met pakken suiker, moet niet vreemd opkijken. Die suiker is dan vermoedelijk in de aanbieding en bedoeld voor de bijenvolken die de winter moeten overleven.
‘Tsja, wij stelen natuurlijk de hele zomer de honing van de bijen, voedsel dat voor de bijen een goede overwintering had moeten zijn. Daar moeten we dan wel wat voor teruggeven en dat doen we dan in de vorm van suikerwater. Daar kunnen ze zich gedurende de hele winter mee voeden om te overleven’, vertelt bestuurslid Jan Haarhuis van de Nederlandse Bijenhoudersvereniging afdeling Nijverdal/Hellendoorn, buren van tuinvereniging De Jipkesbelt. De vereniging bestaat al sinds 103 jaar, is een goede buur van de tuinvereniging en kan stoelen op een heleboel ervaring.
‘De bijen vliegen vanaf maart, als het ongeveer 12 graden is. Dan gaan we echt kijken of ze al naar buiten komen, daar worden we dan helemaal blij van. Ze vliegen natuurlijk hier op de moestuinen van de Jipkesbelt, maar ook verder weg. De heide op en de bossen in’, vertelt Haarhuis enthousiast terwijl hij in één van de kasten op zoek is naar de koningin. ‘Dat is soms verduiveld lastig, ze is maar iets groter dan de andere bijen en heeft een subtiel verschil in kleur. Ik kan haar nu echt niet vinden’, zegt hij terwijl hij de kast weer dichtdoet. ‘Daarom vangen we de koningin en maken een wit stipje op haar rug met een beetje Tipex, dan kunnen we haar makkelijker herkennen’. Hij neemt ons mee naar de iemenschoer, van waaruit de diverse bijenkasten te zien zijn.
Een imker leidt wat belangstellenden rond en nodigt ze uit om naar een honingraat in één van de kasten te komen kijken. Een klein blond meisje dat erbij is roept plotseling, terwijl er talloze bijen om haar heen zwermen: ‘Mamma ik ben bang, ik wil hier weg’. De imker blaast wat sigarettenrook haar kant op en de bijen verdwijnen. De moeder neemt het meisje bij de hand en de imker laat de honingraat zien. Het meisje lijkt het voorval al weer vergeten te zijn.
‘Zie je, als je maar rustig blijf, dan gebeurt er niets. Niet slaan of weghollen, gewoon rustig blijven, dan blijven de bijen ook rustig’, becommentarieert Haarhuis het voorval. Hij wijst naar de bijenkast. ‘Kijk, die ene bij heeft helemaal oranje pootjes, dat komt van het stuifmeel. In het voorjaar zie je de bijen allemaal met gele pootjes, dat komt meestal van de lindebloesem. Dat is mooi om te zien, dan weet je dat het weer voorjaar is’, zucht Haarhuis gelukkig. Hij is trots op de gemeente Hellendoorn want het wemelt er van de lindebomen. ‘Dat zijn de bomen die in het voorjaar lijken te zoemen, zoveel bijen zijn er dan in aan het werk. En zeg nou zelf, dat is toch prachtig’.
Ondertussen druppelen steeds meer belangstellenden langzaam binnen, de open dag van de bijenvereniging wordt goed bezocht. ‘We hebben dit jaar de scholen aangeschreven en dat werkt. Er zijn al heel veel kinderen geweest en het was dan ook leerzaam voor ze.’
Imkers die lid worden van de bijenvereniging krijgen een volk cadeau. ‘Zo’n volk bestaat uit ongeveer 10.000 tot 20.000 bijen, dat is dan een klein volk. Een groot volk bestaat uit wel 50.000 bijen. Soms komt er een volk aanvliegen, dat is dan letterlijk en figuurlijk een cadeautje uit de hemel. Zo’n volk proberen we dan te vangen, of beter nog te scheppen en geven dat dan weg’, vertelt Haarhuis.
Wie meer wil zien van de bijenvereniging is welkom op zaterdag 20 augustus op tuinencomplex De Jipkesbelt waar een open dag is van de bijenvereniging en Tuinvereniging De Jipkesbelt. Het open huis begint om 10.00 uur en duurt tot 13.00 uur. De bijenvereniging is open tot 15.00 uur.
Er is die dag weer van alles te koop, van honing tot groentes en fruit en van lekkere biologische drankjes tot aan weldadige crèmes en jams. Iedereen is van harte welkom aan de Jipkesbeltweg.

 

 

   

    

 


 

Verser krijg je het niet

(Door Barbara F. Plaggenmarsch - Reijnders)

NIJVERDAL – Het is al weer het derde seizoen dat Joke Wermink, Jolanda Ravenshorst, Marry Eek Timmerman en Agnes Meenhuis van de Voedselbank een grote tuin op de Jipkesbelt bewerken om verse groenten toe te voegen aan de uit te delen voedselpakketten van de Voedselbank.
‘Op vrijdagmiddag worden de pakketten aan ongeveer 40 à 50 gezinnen uitgedeeld, vrijdagmorgen oogsten wij hier op de tuin zoveel mogelijk g...roente, dan is het ’s middags lekker vers’, vertelt Agnes Meenhuis. ‘Verser krijg je het niet’, lacht ze. Samen met haar collega vrijwilligers drinken ze even koffie bij de blokhut op de Jipkesbelt, de tuin ligt er na een paar uur flink doorwerken weer strak bij.
‘Op de vrijdag werken we altijd in de tuin. Wieden, schoffelen, oogsten, noem het maar op. Op die manier kunnen we een bijdrage leveren aan het welzijn van gezinnen die het niet zo breed hebben. En zeg nou zelf, verse groente hoort er toch gewoon bij’, vertelt Joke Wermink terwijl ze een zweetdruppel uit haar gezicht veegt, ook vandaag is het weer warm op de Jipkesbelt.
‘En dat niet alleen, we leren er zelf ook van. Ik heb nu zelf ook een moestuin bij het huis. Heerlijk hoor, al dat verse spul’, vertelt Agnes.
Ook aan de Portlandweg heeft de Voedselbank een moestuin, groter dan op de Jipkesbelt. ‘Daar wordt voornamelijk kool en aardappelen verbouwd. Kool wil namelijk niet zo goed op de Jipkesbelt’, meent Joke. In het voorbijgaan schiet ze tuincommissaris Henk Hartgers aan en stelt hem een vraag over de knolziekte. Hartgers knikt beamend: ‘Wisselen van gewas, dat is het allerbelangrijkst bij kool. Niet langer dan 3 jaar, dan wisselen’, mompelt hij en loopt verder.
Dan gaan Joke, Marry en Agnes weer aan de slag. De tuin moet water hebben en dat gaat met gieters. Bij de pomp worden de gieters gevuld en sjouwen maar.
‘Handig hoor, zo’n tuincommissaris. Hij helpt ons altijd en als we vragen hebben kunnen we altijd bij hem terecht. En ook voor technische ondersteuning staat hij altijd voor ons klaar’, vertelt Joke ondertussen. De boerenkool wordt besproeid en de druppels op de kool glinsteren in de zon.
‘Met de open dagen van de Jipkesbelt verkopen wij natuurlijk niets, de groente is voor de klanten van de voedselbank, maar we hebben begrepen dat het altijd wel gezellig is’, besluit Joke haar verhaal.
Ook zaterdag 6 augustus is er weer een open tuindag op het tuinencomplex De Jipkesbelt. Van 10.00 tot 13.00 uur houden de tuinders weer verkoop van fruit, groente en kruiden. Bij de blokhut is er een kopje thee of koffie met gebak. Iedereen is van harte welkom.

 

_______________________________________________________________________________________________________________________________________ 

Juli 2016

Op de Jipkesbelt is het altijd warmer

(Door Barbara F. Plaggenmarsch – Reijnders)

NIJVERDAL – ‘Je kunt me geloven of niet, maar op tuinencomplex De Jipkesbelt is het altijd een paar graden warmen dan in de rest van Nijverdal en de zon schijnt er altijd’, beweert tuinder Marja Nebbeling met een ondeugende blik in haar ogen. Ze is bezig aan, wat ze zelf haar tweede ronde noemt op De Jipkesbelt. ‘Ik heb hier jaren eerder een tuin gehad, maar toen kreeg ik werk. Dan is het in je ...eentje eigenlijk niet meer te doen, dan wordt het een gevecht’, vertelt ze. ‘Toen ben ik er mee opgehouden, maar sinds vorig jaar heb ik toch weer een tuin’.

‘Eigenlijk wilde ik al vanaf mijn 20ste een tuin, maar het kwam er maar nooit van. In 2009 liep ik met een vriendin over De Jipkesbelt en toen heb ik me aangemeld. Het duurde niet lang voordat ik een tuin kreeg, dat was geweldig’. Ondertussen kijkt ze tussen de courgettes en vindt een paar flinke exemplaren. ‘Oh kijk nou toch, die zijn mooi voor de verkoop op de open tuindagen, we eten nu al bijna dagelijks courgettes en courgettesoep. Soms een beetje veel, dan moet je gaan verkopen’, zegt ze en duikt tussen de courgettes om ze te plukken.
In de verte trekken donkere wolken samen en dreigen voor de zon te trekken die eindelijk weer eens voluit over de Jipkesbelt schijnt. ‘Toen ik pas een tuin had kreeg ik aardbeienplantjes van een mijnheer, die gaven later die zomer aardbeien zo groot als appels. Mijn zoontje was toen vijf en als hij dan zo’n grote aardbei in zijn knuistjes had, was dat zo aandoenlijk’, vertelt ze verder en speurt of de pastinaak aan de andere kant van haar tuin al rijp is.

‘Mensen weten vaak niet wat voor een paradijs het hier is. Wat ik zeg, een paar graden warmer, de zon schijnt en die heerlijke rust. Waar vind je dat nou?’De buurman wiedt ondertussen rustig zijn onkruid en dan vallen er toch een paar sputters. ‘Nou ja, wie daar op let’, glimlacht ze.
Dit jaar heeft Marja voor het eerst artisjokken verbouwd en de eerste komen al uit. ‘ Ze wijst ze aan, klein als een vingertop zitten ze nog verstopt tussen de bladeren. ‘En de tuinvereniging is altijd gezellig. Leuke mensen, goede sfeer. In het voorjaar, als iedereen weer op de tuin komt, dan wordt er druk sla en prei uitgewisseld. Wat de een over heeft, dan komt de ander weer net te kort. Dat schept dan toch weer een band. Zelf ben ik altijd kinderlijk enthousiast als iets opkomt of gaat bloeien. Verrast ben ik dan, dat het toch weer lukt’, besluit ze haar verhaal. Ze heeft haast want ook nu heeft ze weer een baan gevonden en het onkruid blijft ook bij Marja gestaag doorgroeien.

De courgettes van Marja, en nog heel veel andere groentes en fruit zijn aanstaande zaterdag 23 juni weer te koop tijdens de open tuindag van tuinvereniging De Jipkesbeltweg in Nijverdal. De tuin is open van 10.00 tot 13.00 uur. Iedereen is van harte welkom.